Afterwork

Jak wiadomo, w Szwecji (no cóż, że we Szwecji) jedzenie jest dość drogie. Gdzieś tak 2 razy droższe, niż u nas. I tak za pierwsze lepsze jedzenie na mieście (pizza, kebab, takie tam) płaci się 50-80 koron (circa 20-30zł), podczas gdy analogiczny Chińczyk w naszym kraju (większy i nieraz nawet smaczniejszy, jak się dobrze poszuka) zwykle brzęczy poniżej 10 sztuk złota, a pizze 'studenckie jednoosobowe' koło 15-20 w zależności od wielkości.

Trafiają się na szczęście rzeczy tańsze, niż u nas - na przykład lody familijne. Nie przytoczę cyferek, ale zauważalnie tańsze niż u nas. Pewnie je wycinają z któregoś jeziora :).
Gdy gotuje się samemu, jest nieco taniej, ale również drogo.

Do czego zmierzam? Szwedzi mają jeden sympatyczny zwyczaj, który te realia stawia nieco na głowie: Otóż w piątki po południu, gdzieś tak koło 15, większości gospodarzy w knajpach jak na sygnał przestawia się w głowie magiczny przełącznik. Zapominają w jednej chwili o wszelkiej chęci zysku, pędzą na zaplecze i wystawiają na wierzch garnki z rozmaitymi pysznościami.

Aha: Tutaj wszyscy mówią po prostu 'afterwork', ale już wiecie skąd się wziął nasz "szwedzki stół". ;)

Wystarczy tylko którymś piątkowym popołudniem zapukać tu lub tam, zapłacić jakieś 40-70 koron za talerz i... I dalej łatwo zgadnąć - sky's the limit, jemy ile chcemy i co chcemy. Darmo nie jest, ale niemniej, jakkolwiek by tego nie stawiać: 16 zł za "zjedz pysznego różnorodnego jedzenia ile tylko dasz radę" byłoby dobrą ofertą w Polsce. Na Szwedzkie cenowe realia, jest to po prostu raj.

Moja pierwsza styczność z afterworkiem wypadła bardzo polsko: 2 czubate talerze jedzenia, chwila przerwy (jeść więcej, nie jeść?) i jeszcze jedna mniejsza porcja na deser, bo przecież się nie może zmarnować. A było w czym wybierać: Od ziemniaków w mundurkach, poprzez śledzie na kilka sposobów, surówki i sałatki, na nachosach i innych drobnostkach kończąc.